Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

Zodra ik een blauwe envelop zie, daalt mijn iQ naar -23.

Zelfstandig ondernemen, ik geniet er werkelijk elke seconde van. Een oase van vrijheid, die me elke dag overvalt. Ik vind het heerlijk om op vrijdagavond of zaterdagochtend te werken, vertroebeling van de structuur. Zolang ik maar niet met dat gestroomlijnde pad hoef mee te gaan, ben ik gelukkig. Afzakkertje op het terras? Geen probleem, begin ik morgen toch wat later. Geen hysterische managers, geen hypocriete collega's en nooit meer krankzinnige, onhaalbare deadlines. Daag.

Mijn leven voelt als een vakantie, elke seconde ben ik blij. Totdat het einde van het kwartaal in zicht komt. Nervositeit in het hoofd. De Btw-aangifte.

Een chaos aan bonnen in mijn portemonnee, ik pluk er nog wat uit de fruitschaal, uit mijn linker jaszak en geloof dat er in die tas ook nog enkele bonnen zwerven. Oh, en die andere tassen moet ik misschien ook nog een keer checken? Een keer, want nu heb ik er echt geen tijd (lees: zin) voor.

Na een week mezelf te pijnigen, kom ik op het lumineuze idee om een datum in te plannen voor 'de daad'. Volgende week maandag gaan we het doen. We? ja, want op zo'n moment wil ik niet alleen zijn. De kans dat deze datum nog 5x verzet wordt, is zo groot als dat jij op 31 december Oud & Nieuw viert. En meestal 1 dag voordat de Belastingdienst met boetes gaat zwaaien, dien ik dan eindelijk mijn Btw-aangifte in. Een hele opluchting. Althans, voor heel even, want het gevaar dat ik iets vergeet of fout heb gedaan is net zo groot als de keren dat ik het uitstel.

Een keer diende ik alleen de aangifte in, niets of niemand in mij bedacht de aangifte ook daadwerkelijk te betalen. Iets met kleine lettertjes niet lezen of überhaupt niet lezen, dat kan ook. De keer daarop verliep het vlekkeloos: ik had zowel de aangifte als de betaling binnen de deadline gehaald. Zo. Beat that, officer. Tenminste.. totdat het blauwe brievenmannetje aan de telefoon hing:

Hij: 'Waarom heb je bij de schatting iets ingevuld?'

Ik: 'Uhm, omdat mijn accountant dat zei.'

Hij: 'Ok, maar waarom heb je daar iets ingevuld dan?'

Ik: 'Nou, omdat mijn accountant dat zei.'

Hij: 'En je weet niet waarom?'

Ik: 'Kan je alsjeblieft verder niets vragen? Ik heb echt geen idee.'

En toen kreeg ik nog een hele bak termen naar mijn hoofd gesmeten die ik niet na kan vertellen, want mijn hoofd slaat dat soort waanzin niet op. Ik heb hem doorverwezen naar mijn accountant, want stel je toch voor dat ik er nog iets van ga begrijpen. 5 minuten later belt mijn accountant; het blijkt dat ik mijn uitgaves heb ingevuld bij de inkomsten buitenland, de KOR onterecht heb toegepast en de BTW van mijn uitgaves ben vergeten in te vullen. Mensen kinderen, die aangifte bestaat uit praktisch 5 hokjes. Mijn zus heeft me letterlijk aangewezen waar ik wat moet invullen. Bedoel, hoe dom kan je zijn?!

Echt leuk dat zelfstandig ondernemen, joh.

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren