Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

Met jou ga ik trouwen – zijn reactie.

Als ik schrijf zit ik in een bubbel. Niets of niemand in mij bedenkt hoe de buitenwereld gaat reageren op mijn teksten. Dat klinkt misschien ongeloofwaardig, al helemaal als je zoiets kwetsbaars schrijft als de column waarin ik onthul dat ik m’n vriend, Polle, eigenlijk al 8,5 jaar eerder geleden heb ontmoet, maar het is echt zo.

De bewuste column kwam online en ik heb Polle op Facebook getagd, zodat hij het op die manier zou kunnen lezen. De reacties van iedereen zijn overweldigend. Daar schrik ik een beetje van – op een positieve manier, dat wel. Mensen zijn ontroerd, vinden het mooi. Een stroom aan sms-en vloeit binnen. Mijn zus moet huilen, een vriendinnetje krijgt kippenvel en iedereen sluit zijn bericht af met: ‘Hoe reageert Polle?’. En pas dan krijg ik het benauwd. Wat heb ik in godsnaam gedaan? Elk woord, elke letter is waarheid. Ik voel me zo naakt ineens. Wat als hij schrikt, of het gênant vindt, of weet ik veel wat? Ik vind dat hij me moet bellen, dus ik wacht (niet zo) rustig af. M’n moeder sust me met dat hij aan het werk is en het vast nog wel even zal gaan duren voordat hij belt. Ondertussen fantaseer ik met een vriendinnetje over hoe hij zou kunnen reageren: komt hij thuis met een bos bloemen? Wat gaat er door hem heen als hij het leest?

Ondertussen vertelt een collega Polle dat hij z’n Facebook moet lezen. Hij weet dat ik een stukje over hem heb geschreven, dus gaat enthousiast achter z’n computer zitten. Meteen belt hij me en ik kan nu al weer huilen als ik terugdenk aan dit gesprek. Hij is ontroerd, geraakt. Verteld me dat hij me nooit meer laat gaan, en zo ongelooflijk veel van me houdt. Ik ben de zijne. Hij had zich geen mooier stukje kunnen voorstellen, deze mini roman die ik over hem heb geschreven. Stilletjes tussen een aantal kasten op werk staat hij me dit te vertellen, terwijl ik met een pollepel door de spaghetti saus roer. Samen huilen we van geluk. ‘Dit moeten we vanavond vieren’: zegt hij, en die avond zijn we verliefder dan ooit.

Dagen, weken erna komen er nog steeds reacties van mensen binnen. Niemand gelooft in eerste instantie dat het echt is. Of vraagt wanneer we gaan trouwen. Wat ik heel gek vind, want ik zie dit zelf helemaal niet als aanzoek. Het is gewoonweg een stukje geschiedenis tussen ons, waar hij nog geen weet van had.

En of ik nu wil trouwen? Nee, dat mag wat mij betreft nog wel even wachten hoor. Eerst maar eens goed genieten van dit.

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren