Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

Met. Jou. Ga. Ik. Trouwen.

Het is 14 maart 2007. Vandaag is het mijn verjaardag, ik word 23. Samen met wat vrienden vier ik dit feestje in een bar in Amsterdam. Iedereen is druk bezig zijn leukste verhaal te doen, een tafel vol bier en flessen wijn, omringd door bitterballen. Langzaam zwieren er al wat heupjes stiekempjes heen en weer. Het is helemaal zoals je hoopt dat je verjaardag zal zijn.

Als ik me omdraai om nog een fles wijn te bestellen, sta jij ineens voor me. Het is alsof iedereen in de kroeg z'n adem inhoudt, stopt met praten. De tijd staat stil. Jij. Jouw ogen, jouw mond. Alsof er twee spots op ons gericht staan. De rest is even weggevallen. Ik word warm van binnen, weet niet wat ik moet zeggen of doen. Ik kijk naar jou en bedenk dat ik met jou ga trouwen. Ik verstijf. Ik. Ga. Met. Jou. Trouwen.

Waar komt dit ineens vandaan? Ik draai me om, snel, in de hoop dat je m'n rood aangelopen hoofd niet op je netvlies hebt gezet. Ik sta aan de grond genageld, geen idee wat ik met deze trouw-gedachte moet. Gekscherend wuif ik het weg. Een vriendinnetje begint tegen me te praten en ik ga er gretig op in, want ik ben bang dat dit sprookje weer nep is. Als ik me omdraai om je blauwe ogen weer te vinden, merk ik dat je weg bent. Shit.

Acht jaar later zit ik op een dooie dinsdag op de bank met m'n telefoon in mijn handen. Ja? Toch maar weer eens Tinder proberen? Ach, wat kan het kwaad. Ik klik de app open en na wat schuifjes naar links, kijk jij me ineens aan. Daar ben je dan, 8 jaar later en nog leuker dan ik me herinner. Ik draai bijna door in m'n eentje daar op die bank. Ik wil dansen van geluk en ik weet eigenlijk helemaal niet waarom. Ik swipe je keihard naar rechts. Geen match. Wat krijgen we nou?

Nadat we na een week nog geen match zijn, komt m'n beste vriendinnetje op het idee om jou een mailtje te sturen. Je hebt een cateringbedrijf (heel toevallig gezien toen ik je een keertje, echt heel toevallig, tegenkwam op Facebook) en ik ben kok en doe hier en daar ook wat catering klussen. Dus misschien kan jij mij wat tips geven? Binnen een paar uur ontvang ik een enthousiaste reactie van je en nog een paar uur later bestellen we ons eerste biertje aan de bar.

We praten honderduit, alsof die 8 jaar wél bestaan hebben. Twee ontbrekende puzzelstukjes die in elkaar vallen. We dansen van de ene kroeg naar de andere, drinken koffie in bad en bestellen sushi op bed. De eerste date duurt 40 uur. Als ik op werk verschijn vraagt m'n baas wat er met me aan de hand is; ik straal.

Anderhalve week later vieren we Oud & Nieuw in Parijs. Het is bijna te goed om waar te zijn. Dit sprookje is nog veel leuker dan al die andere bij elkaar. Misschien komt deze wel uit. Ik ken je al, lijkt wel. Als jij je handen in mijn zij legt, smelt ik. Jouw armen om mijn lichaam en ik verlang. Jouw lippen op de mijne. Je raakt me. Dat ik ooit, acht jaar geleden, een hele gekke gedachte had daar in dat café, vertel ik je later, ok? Nu, dus.

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren