Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

Jij en ik, ik en jij

De zon schijnt, het is zaterdagmiddag en de eerste biertjes zijn al weer gehaald. uit de bravo tent naast ons galmen de heerlijke klanken van 'of monsters and man'. de sfeer zit er goed in. en dan staat m'n zus, Kee, ineens te praten met een oud-collega. Lex. dat is hem. hij stuurde vanmorgen een berichtje naar Kee of hij vanavond met haar zusje mag dansen. we hadden nog nooit een woord met elkaar gewisseld. slechts 1x iets te lang, iets te intens, oogcontact gehad – die dag ervoor. we keken elkaar aan. onzekerheid, euforie, warmte of toch weer koude. van alles giert er door m'n lichaam. kalm blijven tootje, kalm blijven. als het gesprek met Kee ein-de-lijk, na ik denk wel 5 ondraaglijke minuten, voorbij is, kijkt hij me weer aan. vanaf dat moment vliegen we samen met een snelheid van 300 km p/u door de lucht, een roller coaster van kattenkwaad, lachen, 'one day', ondersteboven-zoenen en malibu-cola. de wereld om ons heen bestaat niet meer, het zijn jij en ik. ik en jij. one day. 1 nacht. als de zon zich weer laat zien in de ochtend, lopend richting de tent, vraag je mij of ik het gevoel ken dat je wilt dat er nooit een einde aan iets komt, maar dat je weet dat het een keer ophoudt? ‘dit is zo'n moment. dit gevoel mag nooit meer overgaan.’ ik zou op pauze willen drukken…

inmiddels is Lowlands al 3 dagen geleden en heb ik nog steeds niets van hem gehoord. zenuwslopend. eindeloos lijken deze dagen te duren. onzeker kijk ik op m’n telefoon. hopend op dat ene, verlossende berichtje. niets. als ik s’ avonds thuis kom van werk ligt er een anonieme brief op de grond: “Toooo van looowlands”. er zit een recept van macaroni in en ik weet meteen dat het van Lex is. leuk. heel leuk. 10.000 x leuker dan een sms’je. het wachten zeker waard. als antwoord stuur ik hem een pak macaroni, per koerier naar z’n werk. toevallig op z’n verjaardag, want heel toevallig heb ik dat onthouden. een sms conversatie vloeide hieruit voort en soepel zou ik die niet noemen. extreem stroef zou eerder de lading dekken, maar na een aantal dagen hakkelen, hebben we het – zowaar – toch tot een date weten te leidden. en zo zagen we elkaar weer voor het eerst, sinds Lowlands, 2 weken later op Schiphol. huh? ‘Schiphol?’ hoor ik je denken. ja: Schiphol. ik had een weekend Copenhagen gepland en hij heeft last minute een ticket geboekt. daar zaten we dan, in het vliegtuig, met een gangpad tussen ons in, om 7 uur s’ ochtends: ‘dus, de vriend van je moeder heet …?’. ‘ja ja..en je moeder heeft ooit de letter K uit haar naam gegooid?’. ‘ hmmm, ok…en je zus is daar nu ook?’ op het moment dat we de families globaal hadden doorgenomen, landden we in Denemarken. eenmaal geland stond ons nog een autorit, gezellig, samen met mijn familie, van een uur te wachten. een finale van de ongemakkelijkheid.

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren