Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

Ik kan lachen en huilen.

Ik weet niet welke ik moet kiezen, sinds een paar weken woon ik samen en m’n geluk kan niet op. Ons appartement is een klein paradijsje, met alles en nog veel meer dan ik me had kunnen wensen. M’n vriend, Polle, is degene met wie ik wil wonen en zijn, het liefst kruip ik de hele dag in hem. Zijn geur. Zijn geluidjes. Ik gebruik zijn deo, zodat ik hem de hele dag ruik en ik draag zijn truien, zodat hij tijdens werk ook een beetje bij me is. Klinkt allemaal om te lachen zou je zeggen, en toch kan ik zo huilen en vaak weet ik eigenlijk helemaal niet waarom.

In een hoek staan nog 20 dozen die uitgepakt moeten worden. De bank is gisteren terug gestuurd, want die zit voor geen meter. Nu staan er 2 houten kratjes voor in de plaats - alsof die zo lekker zitten. Internet en TV kunnen nog niet worden aangesloten, waardoor ik me een beetje onthand voel. Doelloos zie ik mezelf door het huis lopen, ik weet niet waar ik moet zitten en kan de oplader van m’n laptop niet vinden. Ik loop iedere keer minimaal 5 huizen te ver langs ons huis. 's Avonds heb ik een zaklamp nodig om een boek te lezen, wat dan wel weer heel romantisch klinkt, maar gewoonweg erg onpraktisch is. In de tuin (Ja, ik heb een tuin. Wat zit ik nou te zeiken?), ligt een berg aan grofvuil waar je in de winter van af zou willen skiën. In de slaapkamer hangen de helft van de gordijnen, zo van; dan is in ieder geval de linkerkant van de kamer gedekt. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Laat duidelijk zijn dat het huis nog niet helemaal af is. M’n vriend werkt in het zuiden, waardoor ik de halve week alleen ben en ik wil niet zeuren en afhankelijk overkomen, maar ik vind het best ongezellig. Ik mis hem. Een half, chaotisch huis maakt mijn hoofd op hol. De thuisbasis rommelt en daar kan ik niet tegen. Ze zeggen dat verhuizen in de top 3 staat van grootste redenen voor depressies. Nummer 1 en 2 zijn scheiding en overlijden. Ik weet dat ik er even doorheen moet, want voor je het weet is het af en kruip ik op de bank naast je in ons droomhuis. Tot die tijd zal ik me groot proberen te houden ok?

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren