Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

Was ik maar een man.

“Gedverdemme, vandaag ben ik weer dik”. Onzinnig, maar waar, deze gedachte heb ik echt vaak. Gek, dat ik me de ene dag - nou ja dag: moment – mooi voel en de andere alsof je me bij het vuilnis kan droppen. En dan heb ik het even niet over die dagen die na een veel te enthousiaste, alcoholrijke avond volgen. Nee gewoon, je staat op en denkt: ‘yes” of: “even serieus, zijn die billen vannacht nou weer gegroeid?” en ontevreden stamp ik met m’n korte, dikke drumstickjes verder. Dat is toch gek zo’n verschil? Of ben ik nou zo wispelturig? Of onzeker? Of heet dat vrouw zijn?

Als ik de vriend van m’n moeder vraag wanneer hij zichzelf het mooist vond, werpt hij me een blik toe alsof ik zojuist chocola in wijn heb omgezet. Hij heeft oprecht geen antwoord. Uiterlijk deert hem geen seconde. Nooit. Nou ja, wat relaxt, ik wil ook man zijn! Heerlijk die rust omtrent dit onderwerp. Om meerdere redenen zou ik man willen zijn, trouwens. Ik bedoel staand plassen, hallo. M’n buik nooit inhouden – goed gereedschap heeft immers een afdakje nodig – en scheetwedstrijden met m’n vrienden. Lof it. Of lelijk zijn en alsnog de lekkerste meisjes aan de haak slaan. Het zou me gewoon ook heel goed staan man-zijn, denk ik.

Als ik m’n moeder deze vraag stel, zegt ze met gemak zichzelf nog nooit mooi te hebben gevonden. Na enig moment van twijfel bedenkt ze dat ze mogelijk voor haar zwangerschappen (5!) misschien nog wel wat ok momenten had. Onzin natuurlijk. Ik vind haar overigens nog steeds mooi – ondanks haar rimpels en wallen. Altijd vind ik haar mooi. Is dat dan uiterlijk of omdat ik zo intens veel van haar houd? Gaat uiterlijk dan om hoe je er letterlijk uitziet of meer om wat je voor iemand voelt? Of belangrijker nog: hoe iemand zichzelf voelt. Op die irritant bloedmooie ‘doutzens’ daargelaten dan he.

Al mijn vrienden vind ik er in de loop der jaren eigenlijk alleen maar mooier op geworden. Ieder op z’n eigen manier. Dus ook leeftijd heeft er niet persé mee te maken. Naarmate we ouder worden, ontwikkelen we onze persoonlijkheden en volg je meer je hart. En dat straal je dan weer uit.

Dus het maakt eigenlijk geen reet uit dat we ouder worden, vette rimpels krijgen, met wallen tot onder onze oksels opstaan of dikke vette puberpukkels hebben. Zolang je maar doet wat je leuk vindt, dicht bij jezelf staat en veel lacht. Zeg maar; het mooiste ikje in jezelf ontwikkelen. Dat is waar het om draait en waar je je aandacht op zou moeten vestigen.

Dus uit die gedachte….nee, lukt niet. Misschien is het dan toch gewoon ‘vrouw zijn’? Ook wel lekker om achter te schuilen, of niet.

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren