Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

Help! Ik heb een piemel in m’n hand!

Volgens een vriendinnetje zou ik meer over seks moeten schrijven. Nog voordat ze haar advies heeft uitgesproken, begint ze honderduit over haar eigen piemelvrees, die na enig onderzoek alleen ontstaat bij mannen die ze nog niet of pas net kent. Mij niet geheel onbekend, want ik heb me in het verleden nogal eens in een skipak gehesen, om maar even aan te geven dat hij z’n broek ook beter aan kon houden. Doodeng dat ding.

Ik heb ook wel eens gehad dat ik een jongen leuk vond, maar niet zo aantrekkelijk en hij had ook zeker geen modelpik. Uit angst dat ik op hem zou afknappen, deed ik altijd in de slaapkamer het licht uit en kropen we snel knusjes onder de dekens. Seks werd al snel een bijzaak.

Het wordt nog enger als mannen op onverhoopte momenten of uit onverwachte hoeken avances doen. Dan stijgt de piemelvrees direct naar m’n hoofd. Zo lag ik een tijd geleden bij de fysiotherapeut op de bank, zo met m’n buik op de bank en met de handen langs m’n lichaam, handpalmen naar boven. Hij was mijn onderrug aan het masseren, wat ik in principe iedereen aanmoedig te doen, totdat hij naar de andere kant loopt en zo z’n hele zaakje in mijn rechterhand legt. Ik schrik me dood en m’n hele lichaam verstijfd. Ik probeer m’n handpalm zo recht mogelijk te leggen, zodat de betasting van zijn jonge heer minimaal is. Alle alarmbellen hadden natuurlijk allang moeten gaan rinkelen toen de beste man de week ervoor begon over hoe goed mijn lichaam er nu wel niet uitziet en dat we before en after foto’s hadden moeten maken. Vreemd ventje dacht ik toen nog, maar ach ook wel vleiend nietwaar? Met verkrampte schouders liep ik de praktijk uit. Natuurlijk heb ik niets gezegd.

Misschien moeten mannen je ook geen massage geven. In India kreeg ik een keer een massage van een heel dik, zweterig mannetje, beetje zo’n sumoworstelaar type, die mij een ondefinieerbaar klein wit papiertje aanreikte in ruil voor mijn lingerie. Dat was misschien al een mooie aanleiding geweest om me om te draaien en heel hard weg te rennen, maar dat durf je dan niet. Hij begint me te masseren. M’n nek, rug, armen. Niets mis mee. Dan de bovenbenen. Soepeltjes glijdt hij via de binnenkant naar boven, langs mijn witte niemendalletje, met veel souplesse. Wat krijgen we nou? Dat heeft die smeerlap zeker vaker gedaan. Ik hap naar woorden en in mijn non-verbale opstand duw ik m’n verstijfde benen dicht tegen elkaar aan. Geen reactie, onverstoord gaat hij door. Aangeslagen blijf ik liggen en bijt mezelf er doorheen. Als hij bij de voeten is gekomen, mag ik me omdraaien. Vrolijk en hardhandig begint hij m’n borsten en buik te masseren. Ongegeneerd. Alsof ik verander in een blok steen en 10 handen m’n keel dichtknijpen. Geen woord of teken van opstand komt er uit me. Bij de bovenbenen graait hij gulzig door en na 1,5 uur is deze kwelling eindelijk voorbij. Ik grijp m’n kleren en duw het geld in de handen van die gore papzak. Ik voel me vies en betast en ren snel de zee in.

Eng hoor, de piemelmens.

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren