Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

En het is weer uit.

mag ik terugspoelen, alsjeblieft? dan zou ik denk ik naar 1953 gaan. de tijd van vierkante auto's, met 1 bank voorin. zodat ik lekker op je schoot kan kruipen. Aznavour klinkt door de krakende speakers, samen dansen we op de dansvloer. na een fotosessie duik ik de doca in. geen computer die crasht of btw aangifte, waar ik zojuist een depressie van heb gekregen. mag ik daarheen? heel eventjes maar, het klinkt zo heerlijk. alhoewel, we hebben het nu toch eigenlijk ook heel goed. dat gezwalk van 'vroeger was alles beter' vind ik ook maar niets. ok, dan wil ik in de hersenspinsels van paulien cornelissen zitten. of in een boomhut, ergens in een baaitje vlakbij kaapstad.

in ieder geval NIET naast m'n telefoon. lijp word ik van dat ding. ik geloof dat mijn gelukkigste momenten oprecht zijn, wanneer mn telefoon is uitgevallen. heerlijk die rust; niemand die mij kan lastig vallen, ongestoord kan ik m'n ding doen.
of misschien moet ik het iets nuanceren, want met de komst van de abn-app hoef ik mn boodschappen niet meer bij de ah te laten liggen en sta ik dankzij google maps zonder kaart in de plaatselijke horeca me af te vragen waar mn huis is. erg practisch natuurlijk, dus eigenlijk moet ik zeggen: ik trek whats app niet. het drijft me tot waanzin, bijna dagelijks. per dag zijn er gemiddeld 5 tot 8 groepen actief en daarnaast zo'n pak en beet 20 individuele mensjes. met name die groepen zijn heftig: die kunnen maar zo 100 berichten over en weer hebben getypt in een tijdsbestek van een enkele minuten. 100 berichten. mijn kleine hoofdje crasht op zo'n moment, want ik heb dan het idee dat ik alles met m’n leesluie ogen moet lezen. alsof het hoge prioriteit heeft. zodra ik het groene icoontje aanklik zie ik 136 ongelezen berichten. het voelt alsof ik een marathon aan het rennen ben en de finish lijn steeds verder weg wordt getrokken. er is geen einde, iedere seconde van de dag gaat het door. in halve shock toestand klik ik het icoontje maar weer snel weg. in de hoop dat het 'probleem' zichzelf oplost.
het lijkt wel een heftige haat-liefde relatie; continu word ik aangetrokken en afgestoten. en nee mensen, ik zit hier niet tof te doen. of interessant. het is voor mij oprecht een dagelijkse strijd, want al mijn lievelings mensen, degene die ik digitaal de hele dag zou willen zoenen, zitten hier natuurlijk ook tussen. en appen kan ook echt heel leuk, grappig en efficiënt zijn. maar ik krijg het niet voor elkaar.

dus bij deze wil ik sorry zeggen als ik niet of nauwelijks reageer. ik wil het echt wel. heel vaak heb ik allerlei vragen en opmerkingen, met misschien wel jou, in m’n hoofd. maar dan open ik whats app, zie ik al die blauwe balletjes met ongelezen verhaaltjes en dan krijg ik een totale black-out. geen idee meer wie of wat ik wilde typen. dus als ik niet reageer, bedenk maar dat ik dan inwendig al wel veel gesprekken met je heb gevoerd. en die zijn leuk!

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren