Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

All-in hotels. Dat. Nooit. Weer. 

Kijk, eigenlijk mag ik niet klagen. Ik had de vakantie immers zelf geboekt. Griekenland, een weekje zon, All-in en lekker goedkoop. Wat wil een mens nog meer? En de plaatjes zagen er goed uit, dus.

Ergens wist ik natuurlijk dat dit ook helemaal niet mijn ding zou zijn, maar hé, hoe erg kan het zijn? Na de eerste teleurstelling van het zwembad te hebben verwerkt - 9x kleiner dan op de foto en praktisch gelegen op de straat, wat mij betreft niet de beste locatie voor een zwembad, maar wie ben ik - lijkt het op het eerste zicht best mee te vallen. Prima bed, balkon op het zuiden en als je je nek verdraaid zie je maar zo de zee. Dat ik al minstens 15 Nederlanders ben tegengekomen, dezelfde waar we mee in het vliegtuig zaten, bij de rij voor de autoverhuur stonden en bij de incheck balie van het hotel, ontken ik nog even.

We gaan het dorp in, eten verrukkuluk Grieks met een lekker koud biertje, vinden een traitteurtje met de lekkerste feta en worsten, worden verliefd op de Grieken in het algemeen en willen nog niet zien hoe ongelooflijk troosteloos, lelijk en droevig het stadje verder is. Dat bewaren we voor morgen. 

Tevreden gaan we naar bed, om de volgende ochtend het favoriete onderdeel van de vakantie tegemoet te gaan. Of niet zo favoriet. Of misschien gewoon walgelijk, namelijk: het ontbijt. Huh ontbijt? Nee, normaal vind ik alles wat met eten te maken heeft heerlijk, zo ook het ontbijt. Maar ontbijten in een All-in…Heel even wordt de Hollandse gretige deern in mij wakker: allemaal gratis eten. En je mag zo veel pakken als je wilt. Lichtelijk hysterisch loop ik naar het buffet om al snel een vette deceptie rijker te zijn. Het is als een Monet; van een afstandje prachtig, maar van dichtbij ronduit smakeloos.

De zaal schreeuwt geel, paars en oranje. De semi-populaire Griekse radiozender staat me net iets te hard en kuttige plastic witte stoeltjes wachten op jouw komst. Dit kan ik tot op zekere hoogte nog aan. De eerder ontmoette 15 Nederlanders zitten er natuurlijk al, vermengd met nog wat Duitsers en een setje Russen. Qua hairstyle val ik totaal buiten de toon: praktisch, kort is duidelijk de trend. Beetje het type wat je bij de huishoudsbeurs ook kan verwachten, maar dan hebben ze hun rolkoffertjes dit keer in de hotelkamer gelaten.

Blijkbaar voelt iedereen zich als vriend van elkaar en begroet elkaar gretig en naar bevestiging happend, goeiemorgen. Ik doe nog even alsof ik een Amerikaanse ben, die toevallig ook via Amsterdam is gevlogen.

Ik vind het echt heel erg, maar ik trek dit niet. Ik wil lekker anoniem zijn en roddelen over iedereen die ik tegenkom. Lekker volwassen, To.

De vrouw naast mij is een fervent All-in ganger. Ze is inmiddels al 3x terug gegaan om gretig haar bord bij te vullen, maar dit keer gaat ze er echt voor. Haar tafel ligt vol heerlijkheden, vind zij blijkbaar, want ze straalt alsof ze net ten huwelijk is gevraagd. Langzamerhand legt ze haar tasje op haar schoot en kijkt ze schichtig om haar heen, om te checken waar het personeel staat. Dit heeft ze vaker gedaan, gestructureerd gaat ze te gang. Als de kust veilig is, floept de eerste lading zo haar tasje in. Na nog een paar vluchtige checks en handenspel is de tas vol en stopt ze het overgebleven eten snel in haar linkerwang. De volgende dag heeft ze een grotere tas meegenomen, de dag daarna een nog iets grotere en op het einde van de week komt dan toch haar rolkoffer te voorschijn. Zij maakt mijn week.

Mijn vriend gunt zichzelf een goedgehumeurde vriendin, dus huurt een auto en zo toeren we Griekenland door en komen we verliefder thuis dan we gingen.

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren